ای مفرد مذکر غایب فدای تو

به نام بخشنده دادگر

شعری از بهلول حبیبی زنجانی

ای مفردِ مذکرِ غائب، فدای تو	ناقابل است، جان حقیرم برای تو
ای پاک و ای زلال و ای آئینه‌ی کمال	بارانی است، ابرِ دلم در هوای تو
خالِ لبت، همان، حجرالاسود من است	خیزد حرم اگر تو بیایی، به پای تو
خورشید بر تجلّیِ تو غبطه می‌خورد	مبهوت مانده عالمی از اِنجلای تو
حاتم بُود مرید غلامان درگهت	عیسی دوباره زنده شود از عطای تو
عطر بهشت شمّه‌ای از بوی مقدمت	نور خدا تلاءلویی از اعتلای تو
ذکرم همیشه، مطلعِ شعرم شده، بیا	ای مفردِ مذکرِ غایب فدای تو